Petinu njemačkih skladišta goriva preuzeo Trampov donator

Američki naftni koncern Sunoco kupio je firmu Tanquid, najvećeg operatera skladišta goriva u Njemačkoj, za oko 500 miliona eura, uključujući dugove od oko 300 miliona eura. Vijest bi vjerovatno zanimala samo uzak krug ljudi iz energetskog sektora, da se ne radi o kompaniji koja upravlja dijelovima kritične energetske i vojne infrastrukture u Njemačkoj.

Zbog toga je preuzimanje Tanquida otvorilo širu raspravu o bezbjednosti snabdijevanja, geopolitičkim zavisnostima i ulozi Sjedinjenih Američkih Država u evropskoj energetskoj infrastrukturi – posebno u svjetlu političkih veza novog vlasnika sa aktuelnim predsjednikom SAD-a Donaldom Trampom.

Kritična infrastruktura pod lupom

Tanquid, sa sjedištem u Duizburgu, upravlja sa 15 skladišta tečnog goriva u Njemačkoj i jednim u Poljskoj. Ukupni skladišni kapacitet iznosi oko tri miliona kubnih metara nafte, goriva i hemijskih proizvoda.

Kompanija posjeduje i 49 odsto udjela u Društvu za upravljanje cjevovodima (FBG), koje upravlja sa više od 1.000 kilometara strateški važnih dalekovodnih cjevovoda. Preostalih 51 odsto FBG-a pripada njemačkom Ministarstvu odbrane.

Tim cjevovodima se, između ostalog, isporučuje kerozin njemačkim vojnim aerodromima, uključujući bazu Bihel, gdje je stacionirano američko nuklearno oružje, kao i vazduhoplovnu bazu Nojburg, odakle polijeću „Jurofajteri" u slučaju narušavanja njemačkog vazdušnog prostora.

Zbog toga je Tanquid registrovan kao dio kritične infrastrukture, a prema zakonu iz 2020. godine promjena vlasništva podliježe posebnoj državnoj kontroli.

Oprezno „odobrenje uz uslove"

Savezno ministarstvo privrede mjesecima je ispitivalo da li bi prodaja TanQuida mogla da ugrozi bezbjednost Njemačke ili drugih članica Evropske unije. Ministarstvo je 9. januara dalo takozvano „odobrenje uz uslove", što su na upit potvrdili portparoli ministarstva za „Špigel" i ZDF.

Na sjatu Tanquida je objavljeno da je firma Sunoco 16. januara uspješno okončala preuzimanje i da sada širi svoj posao u Evropi.

„Ova vojna infrastruktura je od ključnog značaja za operativnu sposobnost vazduhoplovstva – to što bi njeno upravljanje moglo da bude pod kontrolom američke kompanije politički je izuzetno osjetljivo", izjavio je za „Špigel" Jakopo Marija Pepe iz Fondacije Nauka i politika.

Krajem januara, međutim, dpa i drugi mediji javljaju da je Tanquid obavezan da proda svoj 49-odstotni udio u FBG-u, te da će kontrolu nad cjevovodima u potpunosti preuzeti njemačka država. U pismu Ekonomskom odboru Bundestaga, u koje je uvid imala agencija dpa, navodi se da su cjevovodni sistemi u isključivom vlasništvu savezne vlade, dok je FBG zadužen za njihovo operativno upravljanje.

Novi vlasnik i stare političke veze

Kritike se, međutim, ne odnose samo na samu prodaju, već i na novog vlasnika. Sunoco LP je kćerka-firma američkog energetskog koncerna Energy Transfer, čiji je osnivač i vlasnik Kelsi Voren. Prema podacima magazina „Forbes", Voren spada među najbogatije ljude na svijetu.

On važi za dugogodišnjeg velikog donatora i političkog saveznika Donalda Trampa. Istraživanje „Špigela" pokazuje da su tokom godina u dvocifrenim milionskim iznosima tekle donacije organizacijama bliskim pokretu MAGA. Tramp je, ubrzo nakon stupanja na dužnost 2017. godine, potpisao izvršnu uredbu kojom je otvoren put za realizaciju spornog naftovoda „Dakota Akses", projekta kompanije Energy Transfer.

U vezi s tim projektom, Vorenova kompanija je sudskim putem dobila odštetu od ekološke organizacije Grinpis u iznosu od oko 660 miliona dolara, kasnije smanjenom na 345 miliona. Amnesti internešenel taj slučaj svrstava u takozvane SLAPP tužbe, čiji je cilj da se pravnim sredstvima zastraše kritičari.

Kritike Zelenih i Grinpisa

Još kada je prodaja Tanquida prošlog ljeta najavljena, stranka Zelenih u Bundestagu postavila je poslaničko pitanje u kojem se upozorava na „mogući uticaj na evropsko snabdijevanje energijom, posebno imajući u vidu javno poznatu političku bliskost menadžmenta kompanije sa aktuelnim predsjednikom SAD-a".

Grinpis je prodaju nazvao „ozbiljnom greškom", ocjenjujući da se „kritična energetska infrastruktura stavlja u ruke američke fosilne kompanije, uz zanemarivanje bezbjednosnih i klimatsko-političkih rizika".

Ko je 20 godina bio vlasnik Tanquida?

U aktuelnoj raspravi, međutim, gotovo da nema osvrta na dosadašnjeg vlasnika Tanquida. Tokom protekle dvije decenije kompanija je bila u rukama australijske investicione grupe Macquarie Group Limited, čija se tržišna vrijednost procjenjuje na oko 55 milijardi dolara.

Macquarie je Tanquid preuzeo 2005. godine, odvajanjem od njemačke matične firme – dva dana nakon što je Angela Merkel stupila na funkciju kancelarke, dok je sama transakcija dogovorena još tokom mandata Gerharda Šredera, na čelu koalicije socijaldemokrata i Zelenih. U isto vrijeme, njemačko‑ruska energetska saradnja ulazila je u novu fazu, jer je upravo te 2005. donesena poltička odluka o realizaciji projekta Sjeverni tok.

Umiješanost u aferu utaje poreza

Ta australijska investiciona banka se u Njemačkoj dovodi u vezu sa jednim od najvećih poreskih skandala u istoriji zemlje, aferom Cum-Ex. Prema posljednjem godišnjem izvještaju Macquarie Group, oko 100 sadašnjih i bivših zaposlenih imenovano je kao osumnjičeno, među njima i visoko rangirani menadžeri. Banka je Njemačkoj već platila oko 100 miliona eura u okviru poravnanja.

Početkom decembra 2025. javno tužilaštvo u Kelnu podiglo je prvu optužnicu u ovom slučaju, što se smatra prekretnicom, jer je riječ o prvoj optužnici protiv bankara iz vodeće međunarodne investicione banke u vezi sa Cum-Ex aferom. Pored toga, australijska Komisija za hartije od vrijednosti i investicije podnijela je u maju 2025. tužbu protiv Macquarieja zbog navodno sistematski obmanjujućih poslovnih praksi tokom perioda od 14 godina.

Rasprava o Tanquidu uklapa se u širu evropsku debatu o kontroli kritične infrastrukture, odnosima prema saveznicima i dugoročnoj energetskoj bezbjednosti.