بحران در نظام آموزشی افغانستان؛ پول وجود ندارد
۱۴۰۵ تیر ۱۴, یکشنبه
پنج سال پیش وقتی طالبان در افغانستان قدرت را بار دیگر به دست گرفتند، محمد عثمان، مدیر مکتب، میدانست که خیلی چیزها تغییر خواهد کرد: تقسیماوقاتها تغییر کردند، معلمان اکنون باید ریش بگذارند و فرصتهای آموزشی برای دختران کاهش یافت.
ابتدا، حاکمان جدید اسلامگرای رادیکال، مکتبهای متوسطه دخترانه را بستند و سپس، تقریباً یک سال بعد، دختران را از رفتن به دانشگاهها نیز منع کردند.
در آن زمان تصور اینکه آموزش پسران نیز به شدت آسیب ببیند، کمتر قابل پیشبینی بود. اما عثمان میگوید که آموزش پسران نیز به صورت گسترده از کاهش بودجه متاثر شده است.
صفحه اینستاگرام ما را دنبال کنید!
این مدیر مکتب بجای استفاده از نام اصلی اش در این گزارش، ترجیح داد تا با نام مستعار صحبت کند و نام واقعی اش را افشا نکند. او گفت که سیستم آموزشی شدیداً با کمبود بودجه مواجه است. عثمان مدت ۲۲ سال مدیر یک مکتب در یکی از ولایات شمال افغانستان بوده و با تحولات پیش از تصرف قدرت توسط طالبان در سال ۲۰۲۱ آشنا است.
برای معلمان پول وجود ندارد
در حالی که حکومت قبلی برنامههای آموزشی اضافی متعدد را برای معلمان و دانشآموزان در کنار صنفهای عادی ترتیب میداد، اکنون کمبودهایی در همه جا وجود دارد.
عثمان توضیح میدهد که اگرچه طالبان به شدت با فساد در بخش آموزش مقابله کردهاند، اما به عنوان مثال برای استخدام معلمان جدید منابع مالی کمبود است.
ویدیو از آرشیف دویچه وله:
به طور متوسط، یک معلم حدود ۱۰۰ یورو در ماه درآمد دارد که به سختی برای حمایت از یک خانواده کافی است. در مکتبی که او مدیر آن است، برای ۲۸۰۰ دانش آموز تنها ۱۰۰ معلم تدریس میکنند.
وضعیت در سراسر کشور همین است: براساس گزارش صندوق حمایت از کودکان ملل متحد (یونیسف) حضور پسران در مکتبهای متوسطه و در صنفهای هفتم تا نهم از سال ۲۰۲۱ از ۷۰ درصد به حدود ۶۸ درصد کاهش یافته است.
بحران گرسنگی در افغانستان و کاهش مداوم بودجه کمکهای بشردوستانه بینالمللی نیز از عوامل مؤثر هستند.
صنفهای بسیار بزرگ
طبق گزارش یونیسف، بیش از ۹۰ درصد بودجه وزارت معارف طالبان افغانستان در حال حاضر صرف حقوق معلمان میشود و تقریباً پولی برای سرمایهگذاریهای جدید یا حفظ و مراقبت باقی نمیماند.
تقریباً نیمی از مکتبها به طور مزمن با کمبود بودجه مواجه هستند و فاقد آب صحی، بهداشت و همچنین آزمایشگاه، کتابخانه و فناوری هستند.
عثمان با تاسف میگوید که کمبود معلم، به ویژه، به طور فزایندهای بر یادگیری دانشآموزانش تأثیر میگذارد.
او میگوید: «ما قبلاً صنفهایی با حدود ۳۰ دانشآموز تدریس میکردیم؛ اکنون تقریباً دو برابر این تعداد است.» علاوه بر این، به سختی صنفهای درس به اندازه کافی بزرگ وجود دارد و بسیاری از دانشآموزان مجبورند روی زمین بنشینند.
او تخمین میزند که از تقریباً ۶۰ دانشآموز در یک صنف، تنها تعداد انگشتشماری پیشرفت واقعی دارند.
عواقب ویرانگر ممنوعیت آموزش دختران
طبق یک مطالعه بانک جهانی، تعداد کودکان ده ساله افغان که قادر به خواندن یک متن ساده نبودند، تا اوایل سال ۲۰۲۱ حدود ۹۳ درصد بود که در آن زمان یکی از بالاترین نرخها در سراسر جهان بود. مشکلات و محدودیتهای اقتصادی مداوم علیه زنان و دختران احتمالاً بحران آموزش را به طور قابل توجهی تشدید کرده است.
ویدیو از آرشیف دویچه وله:
در حالی که طبق آمار یونیسف، حضور دختران در مکتبهای ابتدایی از حدود ۷۸ به ۸۷ درصد افزایش یافته است، تقریباً ۲،۲ میلیون دختر به دلیل این ممنوعیتها از آموزش در دورههای ثانویه محروم شدهاند.
مطالب ویدیویی را در صفحه یوتیوب ما ببینید!
عثمان میگوید که او و همکارانش بارها تلاش کرده تا با مقامهای محلی گفتگو کنند و از ممنوعیتهای آموزشی دختران شکایت کنند. بسیاری از رهبران محلی طالبان به طور غیرمستقیم با آنها موافق هستند، اما دستور این ممنوعیتها از بالا به پایین میآیند.
با این حال، برای به دست آوردن حمایت بیشتر از جامعه بینالمللی و بهبود وضعیت آموزش، به یک راه حل فوری نیاز است.
عثمان توضیح میدهد: «ما میتوانیم ریش اجباری و معاش ناچیز را بپذیریم، اما نه این احتمال را که در نهایت هیچ داکتر، پرستار یا قابله زن باقی نماند.»